Stosowanie samoczynnych urządzeń oddymiających w jednokondygnacyjnych obiektach produkcyjnych i magazynowych nie jest obligatoryjne.

Ich zastosowanie pozwala na skorzystanie przy projektowaniu i budowie tych obiektów ze złagodzenia
wymagań w zakresie klasy odporności pożarowej i dopuszczalnej powierzchni stref pożarowych. Dlatego są one powszechnie stosowane.

Zgodnie z zapisami wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane [1] Rozporządzenia Ministra
Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [3], zwanego dalej przepisami techniczno-budowlanymi, wyposażenie jednokondygnacyjnych budynków produkcyjnych i magazynowych w samoczynne urządzenia oddymiające umożliwia:

1) przyjęcie klasy odporności pożarowej „E” dla budynku o gęstości obciążenia
ogniowego przekraczającej 500 MJ/m2 przy wykonaniu wszystkich elementów budynku nierozprzestrzeniających ognia w strefach pożarowych o powierzchni przekraczającej 1000 m2 (§ 215 ust. 1),

2) powiększenie dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej o 100%nie zawierającej pomieszczenia zagrożonego wybuchem i wykonanej z elementów nierozprzestrzeniających ognia (§ 230 ust. 1),

3) nieograniczanie wielkości strefy pożarowej w budynku jednokondygnacyjnym wyposażonym dodatkowo w stałe samoczynne urządzenia gaśnicze wodne (z wyjątkiem garażu), (§ 230 ust. 2),

4) wydłużenie długości przejścia w pomieszczeniach o 50% pod warunkiem zastosowania samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu (§ 237 ust. 6).